Waarom bent u een dwarsligger? Of legt u iemand liever geen vingerbreed in de weg....

Een mens bestaat niet alleen uit een lichaam met organen, botten, spieren, pezen en huid. In het menselijk lichaam zijn er nog vele onzichtbare processen gaande die ervoor zorgen dat we kunnen functioneren in het alledaagse bestaan.

Een lichaam laat zien hoe een mens in het leven staat. Het heeft een bepaalde uitstraling, een energie. Niet te verwarren met aura, want daar draait het in dit geval niet om! Het lichaam praat mee wat betreft communicatie met de omgeving, zo mooi eerlijk en zonder woorden.

De dwarsliggers

Een van de dingen die goed is waar te nemen in de menselijke energie is de mate waarin iemand weerstand biedt aan de omgeving. Binnen de lichaamstaal kennen we allemaal wel de houding met de armen in de zij. Dit versterkt de breedtelijnen van de energie, de uitstraling van het lichaam en geeft daarmee een signaal af dat voor iedereen duidelijk is: “Ik ben er klaar mee en geef niet zomaar op”.

Breedtelijnen kunnen echter ook puur lichamelijk aanwezig zijn. In dat geval heeft een persoon bijvoorbeeld een breder hoofd, een bredere nek of bredere schouders dan de gemiddelde persoon. Bij mannen, vrouwen en ook bij kleine kinderen is deze energetische dwarsheid al waar te nemen! Het is dus geen kwestie van spierballen kweken, maar de bouw van het lichaam zelf speelt de grootste rol. Neemt niet weg dat het dwarse talent, vaak de wel behoefte heeft om aan intensieve sport te doen!

De richting van de krachten

In de leer van gelaatkunde wordt de energie die de lichamelijk aanwezige breedtelijnen uitstralen ook wel elektriciteit genoemd.

De term “elektriciteit” is afkomstig uit de kraftrichtungsordnung (letterlijk de richting van de kracht) van de wetenschapper Carl Huter. Deze theorie verklaart op celniveau waarom sommige individuen deze extremere breedtelijnen bezitten. Deels is de vorming van breedte natuurlijk genetisch bepaald. Maar daarnaast is het ook onze omgeving die mede bepalend is waarom ons lichaam op onbewust niveau deze breedtelijnen heeft gemaakt die ervoor zorgen dat wij ons letterlijk zo dwars kunnen gedragen.

Elektriciteit is dus energie die zich naar buiten toe richt, waardoor wij als mens bijvoorbeeld kunnen exploderen. De energie van lichamelijke breedtelijnen zijn dus met name gericht op het plotseling veranderen van energie, het "doen".

Hoe meer breedtelijnen iemand bezit, hoe dwarser de energie kan zijn. Dit zijn personen die niet zomaar alles goed vinden en vaker tegenstribbelen en/of ontploffen dan de gemiddelde. Elektrisch gedrag kan getriggerd worden door emoties, alcohol of drugs of een overdreven kritische houding van de omgeving.  De elektrische ontlading kan zowel een verbaal als non-verbaal zijn.

Het voordeel van veel elektriciteit in een mens is dat deze mensen een grote inzet kunnen hebben, zowel lichamelijk als geestelijk. Het zijn harde werkers en knokkers die veel werk in een korte kunnen verzetten, standvastig zijn in hun overtuigingen en zich niet zomaar van hun pad af laten brengen. Ze vechten, soms letterlijk, voor hun idealen en zullen geen hand- of voetbreed wijken tot hun doelen zijn behaald!

Draag jij het hart op de tong, of bijt u er liever op? Extravert en introvert.

Een aantal dagen geleden werd ik via de twitter-snelweg geattendeerd op een leuk geschreven artikel over introverte- en extraverte mensen.
Het artikel is gebaseerd op de persoonlijkheidstypologie van Carl Jung. Waarbij een introvert persoon wordt gezien als iemand die de energie naar binnen toe richt, gericht op eigen gedachten en gevoel. Introverten halen energie uit het alleen zijn en niet uit het samenzijn in een groep.
Een extravert persoon wordt door Jung beschreven als een persoon die zijn energie naar buiten toe richt. Zij worden geïnspireerd door alles om hun heen en krijgen daar energie van.
Vaak ziet men introvert en extravert als twee kampen, maar de realiteit is dat de meeste mensen ergens in het midden zitten en niet expliciet het ene of het andere zijn. Er zijn dus "extraverte introverten" en "introverte extraverten". Dus geen zwart/wit verhaal, wat volgens de psycholoog Carl Jung zelfs zou kunnen leiden tot krankzinnigheid :-)

Geef de ogen maar de kost

Grappig genoeg is een van de eerste dingen waar ik in een gezicht naar kijk, hoe iemand naar buiten kan of wil treden. Ik was me daar eerlijk gezegd nog niet echt bewust van, tot dat ik het bovengenoemde artikel las.
Introversie en extraversie zijn heel snel en goed te zien in een gezicht. Eigenlijk niet alleen aan het gezicht, maar ook aan een compleet lichaam. Sowieso heb je vaak de eerste keer dat je iemand ziet, al meteen een indruk of iemand graag letterlijk met de neus voorop staat of niet.

De kunst is om te achterhalen waarom wij deze indruk kunnen interpreteren. Waarom zien wij dat iemand op het eerste gezicht extravert is, of introvert? Eigenlijk is het simpel: een extravert persoon wil graag socializen en gezien worden. Hij of zij heeft daarom vaak een lichaam en gezicht dat daarvoor zorgt! Om een voorbeeld te geven: een lang en breder gebouwd persoon met een aanwezig hoofd, wordt doorgaans sneller gezien dan een klein en smal persoon.

Een goede graadmeter om naar te kijken hoe extravert iemand is, zijn dus de lengte- en breedtelijnen die we zien aan iemands gezicht. Ik kan een aantal hele ingewikkelde termen noemen vanuit de gelaatkunde, maar weet uit ervaring dat de meeste mensen echt wel weten wat eruit ziet als een breed en lang gezicht en wat wij ervaren als een smal gezicht.
Volgens de wetten van de psychognomie en frenologie is alles wat in het midden zit, gerelateerd aan je ik, je ego, dus aan de persoon zelf. Mijn lerares gaf altijd het voorbeeld dat je wel iemand in de wangen mag knijpen, maar dat het niet gepast is om iemand in de neus te knijpen. Alles wat rechts en links naast die middenlijn zit, kan en wil je delen met de buitenwereld. Dus…Hoe breder een gezicht is, hoe meer potentie er dus is om te delen met de omgeving.

 

Overige kenmerken

Andere goede graadmeters in het gezicht zijn de ogen, neusvleugels, mond en kin. Hiervoor geldt eveneens de wet van de lengte en breedte. Een persoon met een kleine mond, diepliggende kleine ogen en een smalle kleine kin, straalt wat terughoudends uit. Terwijl wij van iemand met grote wijde ogen en een grote brede mond verwachten dat deze openhartig is.

De wenkbrauwen mogen wij zeker niet vergeten in dit verhaal, omdat ze wat vertellen over hoe zeker we van onszelf durven te zijn. Hoe duidelijker ze te zien zijn, hoe extraverter iemand zich durft te laten zien.

Natuurlijk zijn er vele varianten. Het is heel goed mogelijk en zelfs waarschijnlijk dat iemand een interessante “mix” heeft van introverte en extraverte kenmerken zowel lichamelijk als gelaatkundig. Dan is het aan de optelsom om te kunnen bepalen of het introverte of extraverte gedrag de overhand neem. Iets dat voor een getrainde gelaatkundige in een oogopslag te zien zal zijn en daarnaast gevoelsmatig zichtbaar is voor ieder mens zonder ervaring op dit gebied.

Helaas is het tegenwoordig geen uitzondering dat de wereld waarin wij leven, of het beroep dat je ooit hebt gekozen iets anders van je vraagt dat je eigenlijk bent, kan zijn of wil geven. Bijvoorbeeld de introvert die ineens moet gaan netwerken, of een drukke werkomgeving krijgt. De extravert die plots thuis moet gaan werken zal er overigens ook niet gelukkiger van worden.
De kunst is om balans te mogen vinden en behouden, soms een beetje meer van het ene en soms wat meer van het andere. Tenslotte is geluk is op de eerste plaats een kwestie van evenwicht zonder daarbij extreem de rug recht te moeten houden!

Geef uw ogen de kost! Ogen de spiegels van de ziel.

Bij het lezen van het gezicht, spelen de ogen een grote rol. Ogen geven je namelijk een gevoel over een persoon. Dit heeft niet zo zeer te maken met de vorm van de ogen of met het geslacht of ras van een persoon, het heeft te maken met de levensenergie die de ogen uitstralen.

Helioda, Prana, Chi of Ki

Binnen de gelaatkunde noemen we deze stralende levensenergie Helioda. Een andere benaming is Prana (Sanskriet), de Chi (Chinees) of Ki, zoals de Japanners het noemen. (Denk aan Rei-Ki).

Helioda volgens Huter, uit Grundlagen der Praktische Menschenkenntnis

Helioda stroomt door elk levend lichaam, ook bij het dieren- en plantenrijk. Het wordt o.a. versterkt door een positieve levenshouding, liefde, gelukkig zijn en goede voeding. Verdriet, pijn, ziekte, een negatieve levenshouding en ongezonde voeding zwakken Helioda af.

Levensenergie kan naar buiten gericht zijn, bijvoorbeeld in het geval van interesse en aandacht voor een persoon of de buitenwereld. Wanneer men blij is en zich goed voelt zal de levensenergie naar buitenstromen, iets wat zelfs helend kan werken.

Soms is het nodig de levensenergie naar binnen te richten, dit kan mogelijk zijn in het geval van ziekte of verdriet. Dit is ook zichtbaar in de ogen van een persoon, de blik zal matter zijn en meer introvert.

Levensenergie is ook op een bewuste manier naar binnen te richten, waardoor je jezelf energetisch kan verrijken. Een voorbeelden hiervan zijn Prana Yoga en Tai Chi.

Kijk eens in de poppetjes van mijn ogen

Helioda straalt via de ogen naar buiten. Daarom kunnen wij ook zien of iemand blij is of verdrietig. En ook al lacht iemand, dan kan het nog zo zijn dat de ogen een andere boodschap geven. Maar omgekeerd werkt het ook: je kan als het ware echt “in” iemand duiken door te kijken in de ogen. 

Het in elkaars ogen kijken kan een heel intens gevoel geven. Het voelt alsof iemand zich daadwerkelijk in de ziel laat kijken of er bij jou inkijkt, alsof je even voorbij gaat aan de buitenkant van een persoon. Het geeft een gevoel van intens contact en wanneer men dit niet wenst, zal men als een reflex de ogen afwenden.

Het diep in de ogen kijken is iets wat je kinderen vaak ziet doen. Kinderen zijn heel puur en omdat ze nog niet zoveel levenservaring bezitten is het van levensbelang om “te voelen” of een vreemde het goed met ze voor heeft of niet. Daarom gaan ze als het ware naar binnen, daar waar het “voelen” plaats vindt via de ogen. Het kind zal reageren al naar gelang dat wat het waarneemt en het hoeft niet per definitie zo te zijn dat er een negatieve reactie voorvalt in het geval van een verdrietige volwassene. Soms zal de kleine juist compassie tonen door bijvoorbeeld juist bij de betreffende persoon op schoot te gaan zitten, of  hem te omhelzen als troost.

Spiegels van de ziel......

Bij volwassenen kan het diep in de ogen kijken bijvoorbeeld een gevoel van herkenning opleveren, dat heeft dan te maken met een herkenning van de levensenergie (reïncarnatie) of een herkenning van herkenbare doorgemaakte emoties. Hiermee kan er per direct een gevoel van verbondenheid of zelfs liefde ontstaan. Een oud Chinees spreekwoord zegt dan ook dat de eerste zoen tussen geliefden met de ogen zal worden gegeven en niet met de mond!

Met dat wat u hierboven heeft kunnen lezen, kan een goed gesprek onder 4 ogen mogelijk een hele andere lading krijgen. Wat die lading ook moge zijn, ga ervanuit dat u altijd op uw eigen ogen kan vertrouwen!

Soms kost het de kop wanneer men zijn gezicht redden wil. Schoonheid is het lot.

De oude Chinese gelaatkunde, ook wel Siang Mien of Mian Xiang genoemd, is een bijzondere discipline. Het bestaat al heel wat eeuwen en ik moet bekennen, voor de nuchtere Hollander is deze leer wel een tikje ongrijpbaar.

Ofschoon zowel de Oosterse- als de Westerse gelaatkunde het karakter willen duiden aan de hand van de gelaatsvormen, heeft de Chinese gelaatkunde verder niet veel te maken met de Westerse vorm. Het grote verschil is dat de Chinese gelaatkunde het uiterlijk van een gezicht in relatie brengt met een, al dan niet, gelukkige toekomst.

“Schoonheid is het lot”

Een oud Chinees spreekwoord zegt: “Schoonheid is het lot”. Daarmee bedoelen ze dat zij geloven dat gelaatsvormen, moedervlekken, rimpels en littekens invloed hebben op het leven van een persoon omdat het gezicht nou eenmaal een afspiegeling is van de ziel. Een gezicht dat door de Chinese gelaatkunde als een “goed” gezicht wordt beschreven, is niet bij voorbaat ook een knap gezicht zoals wij dat zouden betitelen in het Westen. In de Chinese gelaatkunde gaat het niet in eerste instantie om harmonische verhoudingen, maar om afzonderlijke gelukbrengende aspecten in het gezicht zoals een vlezige neuspunt of lange oren met flinke grote oorlellen!

De oude meesters vertellen dat het karakter en de lotsbestemming van een persoon al voor de geboorte vaststaat, maar dat het mogelijk is om door inzicht, wat slimme “hulpmiddelen” en subtiele gelaatkundige veranderingen, het leven gunstig te beïnvloeden en te verbeteren. 

Geef een twist aan je rad van fortuin

De veranderingen die de Chinese gelaatkundigen beogen, zijn niet altijd heel ingewikkeld. Een simpele manier die door hen wordt aangegeven vertelt dat het belangrijk is om op een verantwoorde manier te eten. Want ook de Chinezen zeggen dat je bent wat je eet. En dat wat je eet ook invloed heeft op je uiterlijke verschijning.

Daarnaast is het mogelijk om middels het aanbrengen van de juiste make-up of gedeeltelijke ontharing een positieve draai te geven aan minder “gunstige” gelaatskenmerken. Bijvoorbeeld bij veel te dikke wenkbrauwen die staan voor oa. onstuimigheid, familiebindingen en mogelijke problemen met de emotie woede. Gelukkig is het “shapen” van gezichtsbeharing tegenwoordig geen rariteit meer, ook niet onder het mannelijke geslacht.

Het blijft natuurlijk wel een feit dat hier enige kennis van de gelaatkunde en van de juiste technieken gewenst is. Een onervaren doe-het-zelver zou best eens roet in zijn eigen eten kunnen gooien in het geval van een te kaal geplukte, onregelmatige wenkbrauw of beschadigingen aan de huid. Ik kan er serieus verhalen genoeg over vertellen, gelooft u mij het gebeurt niet zeldzaam!

De cosmetische chirurgie is een laatste en meer ingrijpende methode. Er is in de Aziatische landen veel aandacht voor deze branche. Hierbij gaat het om het wegnemen van onheilspellende moedervlekken tot aan het veranderen van de neus en oogvorm (en jawel…dat is mogelijk…) om bepaalde levensfases in een positiever daglicht te stellen. Rest mij hierbij te vermelden dat voor veel Aziaten het Europese gezicht een schoonheidsideaal is en er dus ook om deze reden vaak tot een cosmetische operatie besloten wordt.

Bron: Plastische Chirurgie Korea

Tegenwoordig bestaan er nog steeds mensen die zich enorm hebben bekwaamd in de Chinese face reading. De bekende namen hierin zijn de Chinese Joey Yap en de Amerikaanse Jane Haner. Zij hebben veel hanteerbare informatieve boeken uitgegeven over de Chinese gelaatkunde en verzorgen workshops en opleidingen (helaas niet in Nederland). 

Het Oosten ontmoet het Westen op een hele natuurlijke en aanvullende manier. Zeker de moeite van het ontdekken waard en wie weet een kans om het leven een nog mooier gezicht te geven!

Charme wordt beetje bij beetje ontdekt. Schoonheid valt met de deur in huis.

In de schoonheidswereld, streeft men steeds meer naar het ideale. Ons uiterlijk is datgene waarop we worden beoordeeld. Het is een feit dat men kijkt naar gezichten, we zoeken ze overal in: wolken, huizen en zelfs in boomstammen. Ons brein wordt getriggerd door een gezicht, vreemd is dat niet. Een gezicht heeft namelijk heel veel informatie over innerlijk en emotie. Onbewust trekken wij dit ons aan, zodat wij hierop kunnen anticiperen. Onlangs werd ik door een vriendinnetje gewezen op een site die van alles te vertellen heeft over dat wat mooi is, in een gezicht wel te verstaan. Dat wat wij mooi vinden is geen toeval, maar een wiskundige formule!

Gulden snede

Zoals velen weten streeft de natuur perfecte vormen na. Vormen die wiskundig berekenbaar zijn volgens de gulden snede, ook wel de gouden ratio genoemd. De gulden snede of ‘Divina Proportia’ (goddelijke verhouding) kort men af met de Griekse letter Φ Pfi, wat je uitspreekt als ‘Fie’. Het getal dat wordt weergegeven als de gulden snede, is de verhouding die een lijnstuk verdeelt in twee delen met een 1:1.618 verhouding. 

Er bestaat de opvatting dat het ideale menselijke lichaam volledig volgens de gulden snede verhouding is opgebouwd. Ook het gezicht is berekenbaar volgens deze formule. Volgens de gouden ratio is er een masker ontwikkeld door dr Stephan Marquardt wat staat voor de ultieme en ideale schoonheid. Het masker wordt steeds meer gebruikt in de wereld van de cosmetica, tandheelkunde en esthetische chirurgie. 

Lie voldoet in grote mate aan de vormen van Marquardt

Pas je in het masker? Dan ben je vast en zeker een knappe verschijning, of word je als mooi of aantrekkelijk betiteld! Er zijn zelfs telefoon apps beschikbaar om te checken in hoeverre je het "ideale" gezicht bezit (facedeface).

De oude meesters

De oude meester waren hiervan al lang op de hoogte en schilderden hun schilderijen gewoon, zonder bijkomstigheid van ingewikkelde maskers en computerprogramma's. Een mooi voorbeeld daarvan de de Mona Lisa, van Leonardo Da Vinci. Hieronder een heel leuk filmpje waarin dit wordt uitgelegd.

Toch blijft het mijns inziens een feit dat zichtbare schoonheid een balans is tussen het innerlijk en het uiterlijk. Opvallend is wel dat in de gelaatkunde de mensen met de mooiste en meest harmonieuze "binnenkant" ook de meeste symmetrische gelaatstrekken bezitten.

Verder ben ik toch een beetje benieuwd naar een ieder die zich waagt aan het "passen"van het masker....voor de uitkomsten en reacties houd ik me aanbevolen ;-))

Ook sportNu magazine houdt het hoofd erbij!

Elke maand verschijnt er in SportNU magazine een leuk stuk dat heet "ontleed". In deze column wordt er een sporter geanalyseerd door drie verschillende disciplines. Iedere specialist heeft wel iets anders leuks te vertellen of heeft een bepaalde visie op hoe een sporter als mens in elkaar zit. Zo ontstaat er een verrassend beeld van bijvoorbeeld Gertjan Verbeek of Usain Bolt.

Het ligt nogal gevoelig: het hoogsensitieve kind en de physiognomie

Overal kom je het tegenwoordig tegen, de term hoogsensitief kind. Hooggevoelig is de andere benaming. Er zijn tegenwoordig hele checklijsten, waarop je kan zien wat de "symptomen" zijn van het hooggevoelige mensenkind. Maar.... kijkende naar de drie kiembladenleer van Huter, heeft elke baby en jong kind recht op hooggevoeligheid! En ja....het is schedelkundig ook aantoonbaar. Zeer zeker bij de kinderen die het talent hebben om later...als ze groot zijn...hoogsensitief te blijven!

 

Drie kiembladen

De driekiembladenleer is afkomstig uit de embryologie. Het komt erop neer dat elk mens gegroeid is uit drie kiemlagen. Van binnen naar buiten heten ze: Endoderm, mesoderm en ectoderm. Uit elke kiemlaag, ontstaat er een bepaald gedeelte van de mens.

Ik wil het nu, in het kader van het HSP verhaal, hebben over de ectoderme laag. Dat is het buitenste kiemblad, het blad dat verantwoordelijk is voor de ontwikkeling van opperhuid, haren, nagels en talg-, zweet-, melk-, traan- en speekselklieren. Ook het reukepitheel, de lens en het binnenoor worden gevormd uit deze laag evenals de hypofyse voorkwab.

In het neuraal ectoderm worden het centraal zenuwstelsel, het netvlies, de hypofyse achterkwab, de diepe delen van de grote hersenen (ganglia), zenuwen, kieuwboog kraakbeen, het bijniermerg en de pigmentcellen gevormd (bron: ontwikkeling van een menselijk embryo). Het buitenste kiemblad vertegenwoordigt dus eigenlijk alle achterliggende "symptomen" die worden genoemd bij hooggevoeligheid!
Laat het nou zo zijn dat geen enkel mens de drie kiembladen even goed ontwikkeld heeft. Dat wil zeggen: iedereen heeft er drie, maar...niet alle drie zijn ze even sterk uitgegroeid. Dat is een logisch geheel, want elke mens ziet er anders uit en iedereen heeft zijn eigen talent. Je talenten krijg je dus mede door de wijze waarop de kiembladen zich ontwikkelen. Is het mesoderm goed ontwikkeld (de laag waar zich o.a. spieren en botten uit vormen), dan zal je dus atletischer gebouwd zijn!
In het geval van een goed ontwikkeld ectoderm, zal je talent dus o.a. liggen op het gebied van zintuiglijk waarnemen. Je zal dan dus beter dan de gemiddelde kunnen voelen met de huid, beter kunnen ruiken en scherper kunnen horen. Daarnaast zal de overdracht van dat wat is waargenomen op een sterkere of snellere wijze aankomen bij het centrale zenuwstelsel. 

 

Het uiterlijk doet ook mee

De mate waarin de kiembladen zich ontwikkelen, is ook zichtbaar aan het lichaam en gezicht van een mens. Zoals ik eerder al het voorbeeld noemde met betrekking tot het mesoderm en de atletisch gebouwde mens. Een mens met een groot uitgegroeid ectoderm heeft ook zo zijn lichamelijke kenmerken. Kenmerken die dus voortkomen vanuit alles wat zich ontwikkeld uit de buitenste kiemlaag, zoals boven beschreven.


Een sterk ontwikkeld ectoderm laat de volgende uiterlijk kenmerken zien:
- Grote ogen
- Fijn getekende gelaatstrekken
- Zachte en stralende huid, met fijne poriën. Huid is gevoelig
- Dun haar en zachte nagels
- Kleiner van postuur
- Kleine extremiteiten
- Verhoudingsgewijs groot (boven)hoofd

Wat betreft het hoofd zijn er hoofdvormen, die meer "kans" hebben op een hooggevoelig vervolg richting de volwassenheid. Het gaat hierbij dan om de frenologische plaatsen: gevoeligheid, behoedzaamheid en alle plaatsten die te maken hebben met het z.g. grote "bovenhoofd". 

 

Iedereen is dus hoogsensitief?

Ja en nee. Iedereen heeft het potentiële talent als pasgeborene en jong kind. Dit met de wetenschap dat hoogsentitiviteit te maken heeft met de ontwikkeling van het buitenste kiemblad. Jonge baby's richten zich nog voornamelijk op hun zintuigen en gevoel, ze kunnen niet anders en zullen hoogsensitief MOETEN zijn. Toch kan er bij de baby in de baarmoeder al een lichte vermindering van het hoogsensitieve plaatsvinden, bijvoorbeeld wanneer de moeder zich vaak in een hele gehorige omgeving bevindt. Het kind zal zich aanpassen aan de omgeving en de omstandigheden.
Niet bij iedereen zal het buitenste kiemblad dus uitgroeien tot een talent. Het uitgroeien is deels genetisch bepaald, maar wordt ook beïnvloed door omgeving waarin het kind opgroeit. Dat wil zeggen dat een baby met gevoelige, rustige ouders, anders opgevoed zal worden en andere impulsen zal krijgen dan een baby waarbij de ouders rationeel en dynamisch zijn.

 

Geef een mens het idee dat hij bijzonder is en hij gaat bijzonder doen.... 

Hoogsensitief zijn, is mijns inziens dus "gewoon" een talent en geen bijzonderheid. Net als mensen die heel goed zijn in sport of zaken doen. Daar drukken we ook geen stempeltje op, maar we bewonderen hen juist om hun talent!

Graag doe ik een goed woord over: gelaatkunde en dyslexie.

Al enige tijd ben ik geïntrigeerd door dyslexie. Niet zo zeer door het fenomeen zelf, maar eerder omdat het voor mij een logisch gevolg is dat dyslexie gelaatkundig zichtbaar is. Steeds vaker zie ik mensen groot en klein voorbij komen die last ondervinden van het gestoei met taal en woorden. Ik heb altijd de overtuiging dat er onder een ongemak ook een gave zit en dat geldt mijn inziens ook bij dyslexie.

Dyslexie heeft te maken met taal of taalgevoeligheid. Taalgevoeligheid is zichtbaar in een gelaat. Steeds duidelijker zag ik bij mensen met dyslexie ook andere gelaatkundige overeenkomsten. Overeenkomsten die binnen de gelaatkunde te maken hebben met het waarnemen van de wereld, of liever gezegd: de manier waarop iemand iets waarneemt of  “ziet” en de manier waarop iemand dit verwerkt. Elk persoon heeft een andere manier van het verwerken van de vele prikkels die dagelijks bij ons binnen komen. Het lezen van het boek “de gave van de dyslexie”, geschreven door Ronald Davis en Eldon Braun, bevestigden mijn gedachten hierin.

De gave van dyslexie

Davis en Braun stellen dat dyslexie meerdere oorzaken kent. Het heeft volgens hen te maken met non-verbale begripsvorming (het sterk denken in plaatjes/ beelden) en desoriëntatie van het brein, getriggerd door overlading van prikkels of gedachten. Desoriëntatie ontstaat wanneer er binnen onze waarneming zaken anders lopen dan eigenlijk de bedoeling is. Na jaren van gezichten kijken was dit voor mij een echte bevestiging. Het is precies dat wat ik steeds gelaatkundig bij mensen met de diagnose dyslexie zie! Hieronder zal ik vertellen wat ik daarmee eigenlijk bedoel.

De gave van dyslexie | Ronald Davis & Eldon Braun

waarom zelfs heel slimme mensen niet kunnen lezen... en hoe ze het kunnen leren

Dyslexie verklaart vanuit de gelaatkunde

Puur gelaatkundig bezien zijn er, in mijn ogen, meerdere varianten van dyslexie. Zo is er een variant die te maken heeft met taalgevoeligheid, woordgeheugen en het snappen van een woord. De andere variant heeft te maken met de waarneming, bijvoorbeeld de manier waarop men een detail ziet. Een letter is vergelijkbaar met een detail en een woord zijn meerdere letters (en dus details) bij elkaar.Wanneer de koppeling van details tot één geheel misloopt, is het logisch dat het lastig zal zijn om te zien dat meerdere letters een woord vormen.

Taalgevoeligheid in relatie tot dyslexie

Binnen de schedelleer vindt men de plaats “language” (Fowler) bij het oog. Beter gezegd achter het oog. Het gaat namelijk om het orbitale bot, dat zich achter de oogbol bevindt. Een goed ontwikkelde schedel op deze plek duwt de oogbol naar buiten en naar beneden. Dit zal ervoor zorgen dat de oogbol verder naar buiten komt en duidelijk zichtbaar is. In het geval van een minder goed woordgeheugen, is dit minder goed ontwikkeld, wat zich laat zien als een oogbol die dieper in de schedel ligt. 

Ik hoor jullie nu al roepen hoe kan ik dat nou bepalen…..Natuurlijk zijn er allerlei “trucs” die je kan aanwenden om te bepalen wat een diepliggend oog is en wat niet. Maar zoals een chef-kok zijn ingrediënten geheim houdt, geef ik natuurlijk ook niet al mijn recepten prijs ;-)

Meestal is het “gewoon” heel goed en duidelijk voor iedereen te zien. Dwz, taalgevoelligen, hebben dus zichtbaar bollere ogen. Taalgevoeligheid geeft verbale begripsvorming aan. Men kan denken met de klanken van de woorden en de taal. Dat maakt dat mensen die dit goed kunnen, ook gemakkelijker een vreemde taal kunnen beheersen. Deze mensen kunnen dus het hoogste woord voeren en onderstaande rappers Kleine viezerik en Polska zijn daar een prachtig voorbeeld van! Dit in tegenstelling tot muzikant Lennon en Einstein, waarvan bekend is dat zij dyslectisch waren en waarbij ook duidelijk zichtbaar is dat de ogen minder bol naar buiten zichtbaar zijn.

Waarneming in relatie tot dyslexie

Het tweede wat mij gelaatkundig regelmatig opvalt bij bewezen dyslexie en het wel aanwezig zijn van woordgeheugen (bollere ogen), is dat de waarneming vaak in mindere mate ontwikkeld is. In de gelaatkunde is de waarneming te vinden op de gehele wenkbrauwboog, de uitleg hiervan is te vinden in een vorig artikel over het voorhoofd. 

In de schedelleer (frenologie) worden er verschillende waarnemende organen genoemd binnen dit waarnemingsgebied zoals: vorm, maat, gewicht, kleur, orde en calculatie. De frenologie gaat ervan uit dat wanneer een wenkbrauwboog duidelijk aanwezig is, de waarneming ook een talent is en men binnenkomende prikkels goed kan verwerken en onthouden. In het geval van het ontbreken van een duidelijke wenkbrauwboog, zal de waarneming minder goed zijn werk kunnen doen. De prikkels komen dan op een andere wijze binnen en/of worden op een niet doorsnee manier verwerkt, wat desoriëntatie kan geven. Een theorie die volledig aansluit op de theorie uit het boek van Davis!

Geregeld zie ik trouwens ook de omgekeerde versie: de gepronceerde wenkbrauwboog en het ontbreken van het woordgeheugen. (Zoals te zien is bij Einstein en Lennon).

In een enkel geval heb ik kinderen gezien waarbij het woordgeheugen ontbrak, samen met een minder goed ontwikkel(en)de waarneming. Met uitleg van bovenstaande zal u kunnen begrijpen dat dit een hele lastige vorm van dyslexie zal zijn.

Creativiteit en fantasie, het denken in beelden.

Bij dit alles over dyslexie komt nog iets anders moois. De mens is namelijk leerbaar. Dat wil zeggen dat ons systeem ongemakken of onvolkomenheden van nature wil compenseren zodat zaken gemakkelijker zullen gaan. Dit is ook het geval bij dyslexie. Daar waar de woorden niet gezien of begrepen worden, zal het brein een andere manier gaan zoeken om toch duidelijkheid te scheppen. En dat gebeurt in de vorm van het zien van beelden bij een klank of woord. Veel mensen die dyslectisch zijn, hebben dan ook een extreem goed beeldend vermogen wat ook wel non-verbaal denken wordt genoemd.

Gelaatkundig is ook dit zichtbaar aan het bovenste gedeelte van het voorhoofd.

Wanneer het bovengedeelte van het voorhoofd sterk ontwikkeld is en de waarneming (wenkbrauwboog) niet, loopt men kans dat de gedachten die men heeft uit de realiteit raken en fantasie of niet-realistisch-denken en dus het creatieve en niet doorsnee denken de overhand neemt.